Isora Amagiri
Kişisel Bilgiler
Kişilik
Sessiz ve gözlemci. Yaşına göre olgun ve temkinli. Duygularını belli etmeyen, soğukkanlı bir yapıya sahip. Takım arkadaşlarına karşı gizliden gizliye korumacı. Güven problemi var; bağ kurması zaman alır.
Amaçları
Kendi özgün Su Stili (Suiton) tekniğini geliştirmek.
Trivia
Sisli havalarda kendini daha rahat hisseder. En sevmediği şey: Gereksiz konuşmalar. Savaşmayı sever, savaş uzun sürdün diye rakibini iyileştirebilir
Isora Amagiri
Isora Amagiri sisin içinde doğmadı; sisin içinde büyüdü. Kirigakure’ye bağlı bir aileye mensuptu ama hiçbir zaman tek bir yere ait olmadı. Amagiri ailesi köyde kalıcı değildi. Onlar gezgindi. Limanlardan dağ köylerine, savaş görmüş topraklardan yoksul kasabalara kadar dolaşır, yaraları iyileştirir, öğrendiklerini öğretir ve ardından iz bırakmadan yollarına devam ederlerdi. Bir klan değillerdi. Özel bir soy güçleri yoktu. Mirasları teknik değil, bilgiydi. Isora çocukluğunu yollarda geçirdi. Bir gün deniz kokusuyla uyanır, birkaç ay sonra kuru toprakların rüzgârında yürürdü. Annesi nabız tutmayı, kanamayı durdurmayı, ateşi düşürmeyi öğretirken; babası ona insanların yüzlerini okumayı öğretti. “Şifa yalnızca bedene yapılmaz,” derdi. “Korkuya da yapılır.” Isora ise korkuyu iyileştirmekten çok, onu anlamaya meraklıydı. Yaralı shinobilerin çığlıklarını küçük yaşta duydu. Savaş alanlarının kenarında kurulan geçici çadırlarda kanın kokusuna alıştı. Çoğu çocuk kılıçlara hayran olurken, Isora insanların ne kadar dayanabileceğini izliyordu. Acı anında gözlerin nasıl değiştiğini, birinin pes etmeden önce kaç kez nefes aldığını fark ediyordu. Sessizdi. Hep gözlemledi.
Isora Amagiri #2
Günlük hayatında elinden düşürmediği bir yelpazesi vardı. Başta güneşten korunmak için verilmişti ama zamanla yüzünü saklamak için kullanmaya başladı. İnsanlar onun ne düşündüğünü kolayca okuyamasın diye. Uzun sarı saçları rüzgârda savrulurken, gri gözleri hep ölçerdi. Bol kıyafetler giymeyi severdi; hareket özgürlüğü sağladığı kadar, beden dilini de gizliyordu. Şifacılığı öğrenmesi kaçınılmazdı. Ailesi için bu bir görevdi; Isora içinse başka bir anlam taşıyordu. Yaraları kapatabilmek, kanamayı durdurabilmek… Bu yalnızca hayat kurtarmak demek değildi. Bu, bir sınırı biraz daha ileri itmek demekti. İçinde kimseye söylemediği bir düşünce büyüyordu: Eğer iyileştirebilirsem, daha uzun dövüşebilirim. Kendimi de, karşımdakini de ayakta tutabilirim. Dövüş bitmeden bitmez. Bu düşünce ailesinin fark ettiği bir şeydi ama üzerine gitmediler. Isora’nın bakışlarında merhamet vardı, fakat onun yanında başka bir şey daha vardı — merak. Dövüşe dair, dayanıklılığa dair, sınırların kırıldığı ana dair bir merak. On iki yaşına geldiğinde Isora artık çocuk sayılmıyordu.
Shinobi Bilgileri
